Największą frajdę sprawia mi moment, kiedy uda mi się namierzyć fragment otoczenia, z pozoru zwyczajny, ale z jakichś względów dla mnie intrygujący. Chwila ta, oczywiście, jednoznaczna jest z pojawieniem się pewnego rodzaju napięcia/ potrzeby... i już, widzę tę rzeczywistość w formie 2D i wiem, że moja praca ma mieć 30x20cm, a nie 150x160 lub na odwrót. Kolejny etap, równie emocjonujący, polega na nawiązaniu bardzo wnikliwego (czasem aż do bólu) dialogu z wybranym obiektem nieważne, czy jest to osoba, miejsce, sytuacja, czy przedmiot. Kiedy dobiega końca ta szczególna konwersacja tzn. dzieło fizycznie jest skończone czuje się bogatsza empirycznie: od tej pory znam mój obiekt na wylot: jego barwę, proporcje, to jak odbija światło, jak ulega i jednocześnie opiera się grawitacji. Zabawne, przecież jeszcze przed chwilą nie miałam o tym pojęcia. Tak, satysfakcjonującym wydaje się uczucie towarzyszące udanemu odwzorowaniu świata. Jest to pokusa trudna do odparcia, której przeciwstawiam chęć uzyskania czegoś więcej niż dokumentacja lub kronika ilustrowana, a udaje mi się to dzięki odpowiednio dobranemu kadrowi, kompozycji, kolorom i światłu - wszystkim tym składowym, które w tym wypadku pełnią rolę filtrów, w jakimś stopniu chimeryzujących lub hiperbolizujących moją pracę. Zatem kwestią otwartą pozostaje fakt, czy obraz będzie bardziej odwzorowujący, czy iluzoryczny, zarówno w moim odczuciu jak i w przekonaniu widza.

Jolanta Surzykiewicz

Udział w ważniejszych wystawach indywidualnych* i zbiorowych:


• 2005 - 4 Ogólnopolskie Biennale Grafiki Studenckiej - Poznań
• 2007 - "Zielona Grafika" - IS UZ, Zielona Góra - wystawa towarzysząca Międzynarodowemu Triennale Grafiki 'Kraków 2006
• 2007* - "Matryca - mój obszar" - 4 Róże dla Lucienne, Zielona Góra